امام علی علیه السلام

ضلیله الروس لو طخت للذناب

وگصیره الاید من تمتد للجناب

رخیصه الچلمه عند الباعه رخیص وعزیزه النخوه عند الیسمع اعتاب

مو کلمن ترئیس گال انه افلان ولا کلمن تحکم زاچی الانساب

الریاسه اتریداهله الحاویه الزود اللابس هدم غیره عیب ینهاب

فرق بین الوزن شعره بل میزان و بین الما یمیز الداب و الظاب

خصال التنحمد ما تنجمع عیب ولاثوب النجاب غیز النجاب

الوفه الوجدان والغیره و الخلاص نیشان العداله وشئن الطیاب

الشجاعه اترید فرسان او صنادیدو ترید الی تخیل دون لرچاب

هذه اوصاف واحد قائد الاسلام و لینسبه لبن خطاب چذاب

عیب الماهو گده لایگه اعله بس لاگت الحید داحی الباب

الشاعر المخلص راضی الفیصلی

 

هوسه لقمر العشیره

بلمهد کا ما ابوه ینظر الوجه و طالعه

اتبین آثارالشجاعه ایفور دمه و الگماط ایگطعه

گمر هاشم ابلیل ظلمهابنور وجهه و برد شفرات سیفه الامعه

صار نعم الخلف عودهو رکن یوم المع معه

من یطب ساحه الحومه من کثر زلزال الارض تهتز سماهه السابعه

و کلمن ابساحه الحومه امتوج ابتاج الشجاعه ابحز وریده اینزعه

من اجت اخته الضماهه اتفزعه

 نبط عرجه الهاشمی و درعم اعله العلگمی وصار ملک الموت سیفه و حوم اعله المشرعه

رجع یتبختر مثل صل الرمل و جاب الجربه عروس امگبعه

الاستاد راضی الفیصلی

دوبیتی وشعر

مرا امشب  تو تنها می گذار ی *

 نگاهی مضطرب* جا میگذاری  

بگو ای نازنین لحظه هایم      *

( دلت را می بری یا می گذاری)*

 ###################

دل من آسمان ساده برف          *

نگاهم انتهای جاده برف           *

شکوه لحظه های آسمانی است

" نماز سرود بر سجاده برف        

درد بی کسی مرا رها نمی کند

                                    تا تو نیستی دلم صفا نمی کند

تا تونیستی در این محله غریب

                                   عشق هم غایتی به ما نمی کند

غنچه ها هنوز منتظر نشسته اند

                                    یک نفر بهار را صدا نمی کند

راستی چرا کسی شب دل مرا

                                    با تو- سپیده نمی کند............

آسمان لطف تو پر از پرنده است

                                    چشم های تار من خطا نمی کند

من پر از ترانه ها یکوچه باغی  ام

                                    حیف غصه ات مرا رها نمی کند

رفت

امد و اتش به جانم کرد و رفت/

/ با محبت امتحانم کرد و رفت/

/ امد و بنشست و اشوبی به پا /

/ در ميان دودمانم کرد و رفت/

/امد و برقی شد و جانم بسوخت/

/اتشين تر اين بيانم کرد و رفت/

/....... امد و چون افتی در من فتاد/

/ سر به سوی اسمانم کرد و رفت

بهار من

بر تن خورشيد مي پيچد به ناز
 چادر نيلوفري رنگ غروب
 تك درختي خشك در پهناي دشت
 تشنه مي ماند در اين تنگ غروب
 از كبود آسمان هاي روشني
 مي گريزد جانب آفاق دور
 در افق بر لاله سرخ شفق
 مي چكد از ابرها باران نور
 مي گشايد دود شب آغوش خويش
 زندگي را تنگ مي گيرد به بر
 باد وحشي مي دود در كوچه ها
 تيرگي سر مي شكد از بام و در
 شهر مي خوابد به لالاي سكوت
 اختران نجوا كنان بر بام شب
 نرم نرمك باده مهتاب را
 ماه مي ريزد درون جام شب
 نيمه شب ابري به پهناي سپهر
 مي رسد از راه و مي تازد به ماه 
 جغد مي خندد به روي كاج پير
 شاعري مي ماند و شامي سياه
 دردل تاريك اين شب هاي سرد
 اي اميد نا اميدي هاي من
 برق چشمان تو همچون آفتاب
 مي درخشد بر رخ فرداي من 

عشق یعنی چی؟؟؟؟؟؟؟؟

زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق

عشق یعنی با تو خواندن از جنون ، عشق یعنی سوختنها از درون

 

عشق یعنی سوختن تا ساختن ، عشق یعنی عقل و دین را باختن

 

عشق یعنی دل تراشیدن ز گل ، عشق یعنی گم شدن در باغ دل

 

عشق یعنی تو ملامت کن مرا، عشق یعنی می ستایم من تو را

 

عشق یعنی  در پی تو در به در ، عشق یعنی  یک بیابان درد سر

 

عشق یعنی با تو آغاز سفر ، عشق یعنی  قلبی آماج خطر

 

عشق یعنی تو بران از خود مرا ، عشق یعنی  باز می خوانم تو را

 

عشق یعنی  بگذری از آبرو ، عشق یعنی کلبه های آرزو

 

عشق یعنی با تو گشتن هم کلام، عشق یعنی انتظار یک سلام

 

عشق یعنی دستهایی رو به دوست ، عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

 

عشق یعنی شاخه ای گل در سبد ، عشق یعنی دل سپردن تا ابد

 

عشق یعنی سروهای سر بلند ، عشق یعنی خارها هم گل کنند

 

عشق یعنی  تو بسوزانی مرا ، عشق یعنی سایه بانم من تو را

 

عشق یعنی بشکنی قلب مرا ، عشق یعنی می پرستم من تو را

 

عشق یعنی آن نخستین حرفها ، عشق یعنی  در میان برفها

 

عشق یعنی  یاد آن روز نخست ، عشق یعنی  هر چه در آن یاد توست

 

عشق یعنی  تک درختی در کویر ، عشق یعنی  عاشقانی سر به زیر

 

عشق یعنی بگذری از هفت خان ، عشق یعنی  آرش و تیر و کمانزندگی یعنی لطافت گمشدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق

می توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

پر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

می شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک شادی بگذشته را دید

می توان در گریه ابر با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود